Pierwszym artykułem z naszego cyklu „Zwiedzanie w poznańskich muzeach” jest Sztuka średniowieczna w Muzeum Narodowym.
Opisywana wystawa obejmuje zabytki rzeźby romańskiej i gotyckiej od XII do XVI wieku. Jest też sporo obiektów średniowiecznego rzemiosła artystycznego. Zabytki pochodzą z Wielkopolski, Śląska i Ziemi Lubuskiej. Zwiedzanie w poznańskich muzeach pozwoli na poznanie obiektów wybitnych o znaczeniu nieobojętnym dla badacza sztuki wieków średnich. Są to: fragmenty romańskich rzeźb ze Strzelna, figura św. Katarzyny z warsztatu, Mistrza Pięknych Madonn”, obraz Chrystusa Bolesnego z Brzegu (1443 r.). A także późnogotycki obraz Hołdu Trzech Króli z końca XV wieku, a także tematycznie niezwykle rzadka procesyjna rzeźba Chrystusa na osiołku. Nie zawsze łatwo dostrzec i zrozumieć z oddalenia kilku wieków istotne jej wartości.

Rzeźby i obrazy o tematyce sakralnej

Rzeźby i obrazy o tematyce sakralnej były w czasie swego powstania przedmiotami kultu.Równocześnie były instrumentem dydaktycznym, utrwaloną dłutem i pędzlem „biblią ubogich” ówczesnego społeczeństwa. Obecnie stanowią doniosły dokument pozwalający nam poznać kulturę wieków średnich, wierzenia i obyczaje ludzi tej odległej epoki. Ponadto, stawiającej sobie wysokie wymagania formalne, kierującej się własną estetyka, własnym odczuciem piękna. Były czytelne zarówno surowej kompozycji dwunastowiecznego tympanonu, jak w lirycznym wdzięku Madonny.
Dzieła plastyki średniowiecznej powstały w warsztatach artystów cechowych mistrzów o wysokim poziomie umiejętności, osiadłych w dużych ośrodkach. Są też dzieła rzemieślników ze skromniejszych prowincjonalnych pracowni. Praca w warsztacie cechowym była kolektywna. Mistrz – kierownik warsztatu, który zawierał kontrakt na wykonanie dzieła, czuwał nad całością i zwykle opracowywał najważniejsze jego części. Np. w ołtarzu obrazy lub rzeźby partii centralnej i skrzydeł wewnętrznych. Mniej ważne fragmenty powierzając pomocnikom. Dlatego też często zauważamy, w obrębie jednego zespołu, niejednolitość poziomu artystycznego i różnice stylu wykonania. Dokumenty archiwalne przekazały dużą liczbę imion lub nazwisk mistrzów cechowych. Przeważnie trudno związać z nimi konkretne, zachowane prace. Opatrzenie ich sygnaturą artysty należało do wyjątków. Są to więc dzieła anonimowe, hipotetycznie tylko przypisywane znanym z dokumentów artystom. Badania porównawcze pozwalają natomiast na zgrupowanie zabytków mających cechy wspólne należących do tego samego okresu i nurtu stylowego.
Zagadnienia techniczne, sprawność wykonania i solidność użytego materiału były w warsztatach średniowiecznych sprawa bardzo istotna, regulowana zresztą przepisami cechowymi. Obrazy malowano na deskach (lipowych, sosnowych, czasem dębowych) które pokrywano gruntem kredowym. Używano farb temperowych, a tło, na którym wyciskano ornament roślinny lub geometryczny powlekano złoceniem. Rzeźby posiadały także wielobarwna polichromie i złocenia. Niestety polichromia taka często zakrywana była przez warstwy późniejszych nieumiejętnych przemalowań, które trzeba byto usunąć w pracowni konserwatorskiej. Najpoważniejszym zamówieniem dla warsztatu cechowego było wykonanie, rzeźbiarskie i malarskie, okazałego ołtarza. Praca taka, ciągnęła się nieraz przez wiele lat.
Zwiedzanie w poznańskich muzeach pozwoli na poznania trzech stosunkowo dobrze zachowane tryptyki (ołtarze szafiaste, trójdzielne), ukazujące rozmaite systemy dekoracji. Wczesnogotycki tryptyk z Szydłowa na Ziemi Lubuskiej (ok. 1400 r.) o wydłużonej nastawie, wypełnionej drobnymi, płaskorzeźbionymi figurkami apostołów i Marii, stojących pod baldachimami z delikatnych przeźroczy charakterystyczny dla ołtarzy z końca XIV i początku XV reprezentuje typ wieku. Bogatsza, rzeźbiarska i malarska dekoracja wypełnia późnogotycki tryptyk św. Marti Magdaleny (warsztat wrocławski, ok. 1500): w części centralnej mieszczą się trzy duże, pełnoplastyczne figury świętych (Marii Magdaleny, Marty i ich opiekuna biskupa Maximiliana), a na kwaterach malowanych skrzydeł odtworzono barwne, wielopostaciowe sceny z dziejów Mari Magdaleny, tak, jak je opowiadała popularna „Złota Legenda”. Niewielki tryptyk z Ulesia (pocz. XVI w.) z trzema tylko rzeźbami i malowidłem na odwrocie skrzydeł 33 jest przykładem skromnego ołtarzyka, jaki zdobić mógł wiejski drewniany kościółek.
Zwiedzanie w poznańskich muzeach że zostać zaplanowane i przeprowadzone przez nasz zespól. Aktualne informacja o wystawach, ofercie muzeum i cennik na stronie internetowej Muzeum Narodowego. Chcesz zobaczyć jak wygląda budynek muzeum – obejrzyj ujęcie nakręcone z Placu Wolności.

Artykuł Sztuka średniowieczna. Zwiedzanie w poznańskich muzeach pochodzi z serwisu City Guide Poznań.

Drugi przykład znajduje się w okolicy Poznania, dokładnie w Zamku kórnickim. Na pierwszym piętrze znajduje się Sala Mauretńska powstała za życia Tytusa Działyńskiego. Tak jak fontanna lwów, sala ta również wzorowana jest na Alhambrze, co zobaczyć można w naszej galerii poniżej. W założeniu miałą pełnić funkcję biblioteki, lecz stała się raczej zbrojownią i salą pamiątek Ciekawostką jest to, że kolumny w Alhambrze są marmurowe, natomiast w Kórniku żeliwne, co jest rzadko spotykanym rozwiązaniem w architekturze rezydencjonalnej.

Innym obszarem związków są ludzie i tu również mamy dwa przykłady. Pierwszym jest postać św. Izydora, patrona Madrytu i rolników, któremu według podania na roli pomagał anioł, a on sam miał wizję. Urodził się w Madrycie, stąd też został jego patronem. Każdego roku 15. maja odbywa się uroczystość ku jego czci, a w małym mieście Estepona na południu Hiszpanii świętuje się ten sam dzień napojem alkoholowym (mieszanką brandy i napoju energetycznego) nazwanym ku czci św. Izydora. Obraz z tym świętym znajduję się w Katedrze w jednej z kaplic (nie mówimy, w której – zapraszamy do poszukiwań).

Druga postać, która łączy Poznań z krajem flamenco i corridy to oczywiście trener Lecha Jose Maria Bakero. Karierę piłkarza zaczął w wieku 17 lat, do roku 1997 grał m.in. dla FC Barcelona, po czym przeszedł na emeryturę i zajął się profesjonalnym treningiem drużyn piłkarskich. Praca z Lechem nie była jego pierwszym zleceniem w Polsce, jako że w 2009 został trenerem Poloni Warszawa. Nie mówi po polsku, więc na każdym treningu i konferencji prasowej towarzyszy mu tłumacz. Znane jest jego porównanie: „Lech dla kibiców w Poznaniu jest jak Barca dla Katalończyków”, które odnosi się do dużej presji, pod jaką stawia się trenera Lecha. Krytyki nie brakuje, ale pewne uznanie zdobył bardzo profesjonalnym przyjęciem piłki na meczu Lech Poznań – Sporting Braga. Zobaczcie sami.

Kultura hiszpańska również zagościła w Poznaniu w formie malarstwa. W naszym Muzeum Narodowym znajduje się galeria sztuki obcej, na którą składają się m.in. prace hiszpańskich malarzy, takich jak Francisco de Zurbaran, José Ribera, Diego Velazquez, Juan Careño de Miranda i wielu innych. Jest to jedyny tak obszerny zbiór obrazów malarzy z tego kraju.

Powyższe przykłady to bez watpienia silniejsze związki naszego miasta z Hiszpanią. Istnieją też pomniejsze, które z pewnością można znaleźć w innych miastach. Należą do nich tydzień kina hiszpańskiego w kinie Muza, szkoła tańca hiszpanki z krwi i kości Evy Rufo, festiwal flamenco Duende w listopadzie, czy hiszpańska knajpa Muchos Potatos.

Jak widać przykładów jest więcej, niż można się było spodziewać. Istnieje jeszcze kilka smaczków, ale to nasze hiszpańskojęzyczne przewodniczki zostawić pragną dla swoich hiszpańskich grup:)

Artykuł Co wspólnego ma Poznań z Hiszpanią? pochodzi z serwisu City Guide Poznań.

Poznań, dynamicznie rozwijające się miasto z bogatą historią, jest również domem dla wielu pięknych parków i terenów zielonych. Te zielone oazy oferują mieszkańcom i turystom możliwość odpoczynku na łonie natury, a ich integralną częścią są różnorodne gatunki drzew. W tym artykule przedstawimy najbardziej charakterystyczne drzewa, które można spotkać w poznańskich parkach. Poznaj dęby, klony, platany, miłorzęby i wiele innych drzew, które tworzą unikalny krajobraz tego pięknego miasta.

Dąb Szypułkowy (Quercus robur) – Symbol Siły i Długowieczności

Dąb szypułkowy to jedno z najbardziej rozpoznawalnych drzew w Polsce. W poznańskich parkach, takich jak Park Cytadela, dąb ten zachwyca swoją rozłożystą koroną i imponującymi rozmiarami. Jesienią dęby przyciągają wzrok złocistymi liśćmi i żołędziami, stanowiąc symbol siły i długowieczności.

Klon Zwyczajny (Acer platanoides) – Piękno Kolorowych Liści

Klon zwyczajny, znany również jako jawor, to drzewo powszechnie spotykane w miejskich parkach Poznania. Jego charakterystyczne liście z pięcioma klapami zmieniają kolory w zależności od pory roku, tworząc prawdziwy spektakl barw od wiosennej zieleni po jesienne odcienie żółci, pomarańczu i czerwieni.

Platan Klonolistny (Platanus × acerifolia) – Majestatyczne Drzewo z Charakterystyczną Korą

Platan klonolistny to drzewo o imponujących rozmiarach, które można spotkać m.in. w Parku Cytadela. Jego łuszcząca się kora odsłania różnobarwne warstwy, co czyni go wyjątkowym elementem miejskiego krajobrazu. Rozłożysta korona platana zapewnia naturalny cień, idealny do odpoczynku w upalne dni.

Miłorząb Dwuklapowy (Ginkgo biloba) – Żywa Skamieniałość w Poznańskich Parkach

Miłorząb dwuklapowy to jedno z najstarszych drzew na świecie, często spotykane w Parku Wilsona. Jego wachlarzowate liście zmieniają kolor na intensywnie żółty jesienią, tworząc niesamowite widoki. Miłorząb jest także odporny na zanieczyszczenia, co czyni go idealnym drzewem do sadzenia w miastach.

Surmia Bignoniowa (Catalpa bignonioides) – Egzotyczna Ozdoba Poznańskich Parków

Surmia bignoniowa, znana również jako katalpa, to drzewo, które przyciąga uwagę dużymi, sercowatymi liśćmi i okazałymi białymi kwiatami. Spotykana w Parku Cytadela i Parku Sołackim, surmia latem zachwyca dekoracyjnymi kwiatostanami i długimi, zwisającymi strąkami.

Lipy (Tilia) – Drzewa o Delikatnym Zapachu

Lipy to drzewa, które od wieków kojarzone są z Polską. W Poznaniu można je znaleźć m.in. w Parku Sołackim i na Malcie. Latem lipy przyciągają pszczoły swoim przyjemnym zapachem, a ich złote liście tworzą jesienne dywany na alejkach.

Brzoza Brodawkowata (Betula pendula) – Symbol Lekkości i Elegancji

Brzoza brodawkowata to drzewo o charakterystycznej białej korze, które wprowadza do poznańskich parków element lekkości i elegancji. Smukłe pnie i zwisające gałęzie brzozy tworzą niezwykły kontrast z innymi drzewami, a jej odporność na trudne warunki czyni ją idealnym drzewem do miejskich nasadzeń.

Jesion Wyniosły (Fraxinus excelsior) – Majestatyczne Drzewo Miejskich Parków

Jesion wyniosły to wysokie, majestatyczne drzewo, które można spotkać w wielu poznańskich parkach. Jego charakterystyczne, pierzaste liście oraz prosty pień dodają uroku miejskim przestrzeniom. Jesion jest również ceniony za swoją odporność na zanieczyszczenia powietrza.

Kasztanowiec Zwyczajny (Aesculus hippocastanum) – Symbol Polskiej Wiosny

Kasztanowiec zwyczajny to jedno z najpiękniejszych drzew parkowych, znane z dekoracyjnych liści i kasztanów. Wiosną, kiedy kasztanowce kwitną, białe wiechowate kwiaty stanowią jeden z symboli polskiej wiosny. W Poznaniu kasztanowce można podziwiać m.in. w Parku Wilsona.

Wiąz Polny (Ulmus minor) – Drzewo o Asymetrycznych Liściach

Wiąz polny to drzewo, które kiedyś było bardzo powszechne w Polsce, ale obecnie jest rzadziej spotykane. W Poznaniu wiązy rosną m.in. w Parku Sołackim, gdzie można podziwiać ich szerokie korony i asymetryczne, piłkowane liście.

Sosna Zwyczajna (Pinus sylvestris) – Iglicy Symbol Polskich Lasów

Sosna zwyczajna to drzewo iglaste, które można spotkać również w poznańskich parkach, szczególnie na obrzeżach miasta. Smukłe pnie sosen i długie igły nadają parkowym krajobrazom unikalny charakter, wprowadzając element dzikości i naturalności.

Olcha Czarna (Alnus glutinosa) – Drzewo Wilgotnych Terenów

Olcha czarna to drzewo, które często rośnie w pobliżu wód, na wilgotnych terenach. W Poznaniu olchy można spotkać w Parku Cytadela oraz wzdłuż brzegów rzek i stawów. Jej ciemna kora i eliptyczne liście dodają krajobrazowi surowego piękna, a małe, drewniane owoce przypominające szyszki są charakterystycznym elementem tego gatunku.

Jarząb Pospolity (Sorbus aucuparia) – Ozdoba Jesiennych Parków

Jarząb pospolity, znany również jako jarzębina, to drzewo o pięknych, pierzastych liściach i jaskrawoczerwonych owocach, które są szczególnie ozdobne jesienią. W Poznaniu jarząby można spotkać m.in. w Parku Sołackim, gdzie ich owoce przyciągają liczne ptaki, co czyni jarząb ważnym elementem miejskiego ekosystemu.

Podsumowanie – Poznańskie Parki Pełne Zieleni i Różnorodności

Poznańskie parki są prawdziwymi oazami spokoju, które oferują nie tylko miejsce do wypoczynku, ale także możliwość podziwiania różnorodnych gatunków drzew. Dęby, klony, lipy, miłorzęby, surmie i wiele innych drzew tworzą niepowtarzalny krajobraz, który przyciąga mieszkańców i turystów. Dzięki nim Poznań jest miastem, gdzie zieleń odgrywa kluczową rolę w poprawie jakości życia, a spacer po parkach staje się niezapomnianym doświadczeniem.

Artykuł Drzewa w Poznaniu pochodzi z serwisu City Guide Poznań.

Inna zaraza pustoszyła Poznań w 1174 roku. Ówcześni nie mieli wtedy jeszcze wiedzy i możliwości zdiagnozowania, jaką bakterią lub wirusem była ona spowodowana. Możemy jedynie typować, że mogła być to dżuma, cholera, tyfus lub czarna ospa. Od tego czasu nawracające epidemie różnych chorób pojawiały się w Wielkopolsce co kilkanaście lat. Kolejna wzmianka odnosi się do lat 1205-1207.

Problemem były niski stan sanitarny w miastach oraz koncentracja ludności na małej powierzchni. W skutek braku wiedzy medycznej, medycy przeciwdziałali epidemii po omacku. Wielokrotnie niewłaściwe zabiegi prowadziły do dalszego pogorszenia sytuacji. Pociągały one za sobą wiele ofiar i nierzadko powodowały znaczny spadek zaludnienia miasta.

Najbardziej wyniszczająca była epidemia dżumy z lat 1347-1349, która w Europie doprowadziła śmierci jednaj trzeciej ludności. W 1514 roku w Poznaniu epidemia pochłonęła 10 tysięcy osób, czyli 50% mieszkańców. Epidemie w Poznaniu: rok 1542 przyniósł około 5 tys. ofiar. Również w 1599 roku zmarło około 5 tysięcy mieszkańców (stanowiło to wtedy 33% ludności Poznania).

Epidemią sprzyjały działania wojenne. Tak też było czasie wojny północnej. W latach 1708-1709 miał miejsce tak zwany „wielki mór”. Była to epidemia cholery, która spowodowała śmierć około 9 tys. osób. Przypuszcza się, że było to aż 75% ludności Poznania, czyli proporcjonalnie najwięcej na naszej historii. Wydaje się jednak, że w tamtych czasach zawyżano liczbę zgonów ze względu na oczekiwane ulgi podatkowe. Nie zmienia to faktu, że zaraza była dla miasta katastrofalna i wpłynęła na jego historię. Po wojnie północnej i epidemiach cholery do Poznania zaczęto sprawdzać nowych osadników – Bambrów.

Późniejsze zarazy nie były już tak brzemienne w skutkach. Odnotowano epidemie biegunki (1732 r.), cholery (1831 r.), tyfusu (1866 r.). Ostatnie nawroty chorób zakaźnych pojawiły się w Poznaniu w latach 1880-1890. Spowodowane były przez zły stan z ujęcia w Warcie. Do polepszenia sytuacji sanitarnej w Poznaniu przyczyniło się rozbudowanie sieci kanalizacyjnej oraz wybudowanie ujęcia wody w Dębinie w 1902 roku.

Życzymy dużo zdrowia i zapraszamy na zwiedzanie Poznania szlakiem epidemii, pożarów i powodzi. Oczywiście jak tylko sytuacja epidemiologiczna na to pozwoli. Proponujemy bezpieczne indywidualne zwiedzania poznania ze zdjęciami i ujęciami widea nakręconymi dronem – link.

Artykuł Epidemie w Poznaniu pochodzi z serwisu City Guide Poznań.

Jak co roku na uczestników czeka mnóstwo wydarzeń, od warsztatów animacji, przez przeglądy filmów konkursowych, po projekcje filmowe połączone z koncertami na żywo. To ostanie wydarzenie na stałe wpisało się w tradycję Animatora. W tym roku koncertować będzie jeden z pionierów amerykańskiej muzyki elektronicznej Morton Subotnick ze swym synem Stevenem, który zajmuje się animacją eksperymentalną. Innym gościem specjalnym będzie znane trio Alloy Orchestra z Bostonu, które tworzy muzykę do filmów niemych.

Wstęp na część pokazów jest darmowy. Szczegóły na www.animator-festival.com

A oto trailer tegorocznego festiwalu

Artykuł Festiwal Animator 2011 pochodzi z serwisu City Guide Poznań.

Z pewnością miłośnikom muzyki organowej nazwisko to jest znane i nie trzeba więcej, by zachęcić ich do wieczoru ze sztuką. Do mnie bardziej jednak przemawia sam instrument – kościelne organy zbudowane przez XIX wiecznego mistrza Friedricha Ladegasta. Trafiły do Poznania za sprawą ówczesnego proboszcza fary ks. Waleriana Ziętkiewicza, który najwyraźniej dość miał odprawiania mszy przy kapeli farnej i postanowił zakupić nowe organy. Na nowy instrument udało się zebrać niebagatelną kwotę 24 tys. marek, równowartość dwuletnich dochodów dobrze zarabiającego robotnika, z czego połowę ofiarowała anonimowa poznanianka. Projekt i wykonanie zajęły 4 lata i w roku 1876 organy stanęły w naszej farze. Oczywiście przedsiębiorczy poznaniacy nie przepuścili okazji, by na nich zarobić – warsztat niejakiego Józefa Zeylanda wykonał drewnianą szafę z figurami muzykujących aniołów. I tak powstały organy o 43 głosach z trzema klawiaturami ręcznymi, 2597 piszczałkami, z których największe mierzą ok. 6m, a najmniejsze są kilku centymetrowe.

A tak na marginesie, w jaki sposób Józef Zeyland został upamiętniony w Poznaniu można się przekonać będąc na ulicy Zwierzynieckiej.

Artykuł Staromiejskie koncerty organowe pochodzi z serwisu City Guide Poznań.